مسجد جامع تبريز؛ بنايي با نشانه‌هايي از چند دوره تاريخي

به گزارش عصرآذربايجان، آثار به‌جامانده از حکومت‌هاي رواديان و سلجوقيان در تبريز، مسجد جامع و بناي چهارمنار را از جمله بناهايي دانست که بخش‌هايي از تاريخ سياسي، مذهبي و معماري اين شهر را در خود جاي داده‌اند.
کف فعلي مسجد مربوط به دوره قاجار است، درحالي‌که بخش‌هايي از ساختار ستون‌ها به دوره صفويه بازمي‌گردد و سقف و قسمت‌هاي ديگر نيز در دوره‌هاي بعد شکل گرفته يا مرمت شده‌اند. به همين دليل، مسجد جامع تبريز را مي‌توان بنايي با نشانه‌هايي از چند دوره تاريخي دانست.
قدمت محراب گچ‌بري‌شده مسجد جامع تبريز مربوط به دوره ايلخاني است که اين محراب داراي تزئينات گل‌وبوته، آيه‌نويسي و کتيبه‌هايي است که ارزش تاريخي و هنري آن را نشان مي‌دهد.
ستون‌هاي موجود در اين بنا که از دوران ايلخاني است نيز از چند قطعه تشکيل شده‌اند که به يکديگر متصل شده‌اند. در کل مسجد جامع تبريز متشکل از شبستان اصلي و بخش‌هايي با نام‌هاي مسجد دين‌وري، مسجد خالااوغلي، مسجد حجت‌الاسلام و مسجد چوخول است.
کف اصلي محراب حدود دو متر پايين‌تر از کف کنوني مسجد قرار داشته است، که مربوط به دوران ايلخاني است که اين بخش در زير خاک مدفون بود و پس از خاک‌برداري آشکار شد. اکنون نيز عمليات مرمت و بازسازي آن در جريان است. با آشکارشدن اين بخش‌ها، قسمت‌هايي از نقاشي‌ها، ستون‌ها و ديواره‌هاي پاييني مسجد نمايان شده‌اند که مي‌توان آن‌ها را بخشي از لايه‌هاي زيرين و تاريخي بنا دانست.
از رويدادهاي مهم تاريخي مسجد جامع تبريز تاج‌گذاري شاه اسماعيل صفوي در 16 سالگي در اين مسجد بود که با آغاز حکومت صفويان، تبريز در شکل‌گيري و گسترش تشيع در کشور جايگاه مهمي پيدا کرد.
اين مسجد در تاريخ 15 دي 1310 به شماره ثبت 171 به عنوان آثار ملي ايران به ثبت رسيده است.